Spelen. Het lijkt vanzelfsprekend, maar voor kinderen die opgroeien in een kindertehuis is het dat niet altijd. Bij The Ark is spelen dan ook meer dan een manier om de tijd door te komen — het is een wezenlijk onderdeel van wat de kinderen nodig hebben.

In de eerste plaats is spelen gewoon ontspanning. Na school, na huiswerk, na de taken van de dag. De ruimte om even niets te hoeven. Dat is voor elk kind belangrijk, maar zeker voor kinderen die veel meegemaakt hebben.

Daarnaast leren kinderen door te spelen hoe ze met elkaar omgaan. Ze oefenen samen, onderhandelen, winnen en verliezen. Sociale vaardigheden die je niet uit een boek haalt. Wie bij The Ark rondloopt, ziet kinderen die makkelijk samen spelen — voetbal, volleybal, of gewoon met z'n tweeën of drieën in een hoekje. Geen gedoe, geen drempel. Gewoon samen.

En dan is er nog iets wat minder zichtbaar is, maar misschien wel het belangrijkste: spelen helpt kinderen om te verwerken. Trauma's vinden soms een uitweg in beweging, in fantasie, in het samen doen van iets. De veiligheid van een spelletje kan ruimte geven aan wat woorden nog niet kunnen.

Wat mij altijd bijblijft: een foto van kinderen die van een zonnepaneeltje en een elektromotortje zelf een autootje hadden gebouwd. Geen winkel, geen budget — gewoon vindingrijkheid en plezier.

Toch is speelgoed bij The Ark geen vanzelfsprekendheid. In Kenia is het gebruikelijk om te doneren in de vorm van levensmiddelen — olie, bloem, rijst, maïs. Waardevol en hard nodig. Maar speelgoed of spelmateriaal staat minder op het netvlies. Ik sprak hierover met iemand die verbonden is aan een school en zelf regelmatig donaties brengt. Ze herkende het direct — en zei dat ze het voortaan ook zou gaan benoemen op haar school. Een klein gesprek met een concreet gevolg.

Zelf koop ik daarom bewust ter plekke, in Kenia, nieuw spelmateriaal: springtouwen, hoelahoeps, volleyballen, badmintonrackets. En een schaakspel — want Tom houdt van schaken, en hij is niet de enige.

Kleine dingen. Maar voor een kind dat speelt: alles.