De quote hieronder komt uit de brief van Jacobus hangt niet ingelijst aan mijn muur. Het zit in mij. Het is een van die zinnen die je niet kunt lezen zonder dat hij iets met je doet — zonder dat je jezelf afvraagt: doe ik dit ook echt?

 "Zuiver en eerlijk geloof houdt voor God de Vader in: zorgen voor de weeskinderen en de weduwen die het moeilijk hebben, en niet langer meedoen met slechte dingen die ongelovige mensen doen." — Jacobus 1:27

Voor mij is Mwanzo geen project. Het is een antwoord op een vraag die God al lang geleden in mijn hart heeft gelegd: wat doe jij met wat je hebt gekregen?

Ik geloof dat God ons zo gemaakt heeft. Niet om naar onszelf te kijken, maar om om ons heen te kijken. Om te zien wie het moeilijk heeft. Om op te komen voor wie zichzelf niet kan verdedigen. Dat verlangen om het goede te doen — ik geloof niet dat dat toevallig in mensen zit. Dat is hoe we bedoeld zijn.

Wat je ziet als je in Kenia bent

Als je in Kenia bent, bij The Ark, merk je al snel iets. Niet meteen op de eerste dag — maar gaandeweg. Je ziet hoe mensen leven met een vertrouwen dat ik in Nederland zelden tegenkom. Een vertrouwen dat er gezorgd wordt. Dat het goed komt. Niet omdat alles op orde is — integendeel — maar omdat ze weten dat ze niet alleen zijn.

En dan gebeuren er dingen die je niet kunt verklaren. Dingen die je als mens nooit had kunnen bedenken of plannen. Een donatie die precies op het juiste moment komt. Een ontmoeting die een heel nieuwe deur opent. Een kind dat terugkeert naar zijn familie, op een manier die niemand had voorzien. Ik noem dat geen toeval. Ik noem dat voorzienigheid.

Er is iets bevrijdends aan het leven in afhankelijkheid van God. Je geeft de controle los — of beter gezegd: je beseft dat je die controle nooit echt had. En in dat loslaten ontstaat er ruimte. Ruimte voor wonderen die je zelf nooit had kunnen verzinnen.

Een voorbeeld

We zouden matrassen kopen voor alle kinderen, maar in Kenia duurt alles lang, dus daar waren we nog niet aan toe gekomen. De volgende dag kregen we bezoek: Jeddy. Jeddy was zelf als wees opgegroeid en had aan God beloofd dat ze haar leven zou wijden aan het zorgen voor kinderen die net als zij wees waren, als God haar zou helpen met het bouwen van een eigen bedrijf.

Inmiddels is ze de eigenaar van Fortune Foams en gaat ze twee keer per jaar naar een kindertehuis om uit te delen van wat ze van God krijgt.

Het gevolg was dat wij het geld wat we bestemd hadden voor de matrassen, weer aan iets anders uit konden geven. Naast het feit dat Jeddy zoiets moois doet, was voor mij de timing het meest wonderlijk.

En als jij niet gelooft?

Misschien lees je dit en denk je: mooi voor hem, maar ik geloof dat allemaal niet.

Dat is eerlijk. En het verandert niets aan wat ik je wil zeggen.

Want het verlangen om het goede te doen — dat is niet voorbehouden aan mensen met een geloof. Het zit in mensen. In jou. Of je het nou een roeping noemt, een moreel kompas, of gewoon: weten wat goed is en daar naar handelen.

De kinderen in The Ark hebben geen boodschap aan de vraag of jij gelooft. Ze hebben boodschap aan mensen die omzien naar hen. En die mensen — gelovig of niet — maken het verschil.

Doe wat goed is. Vanuit wie jij bent, vanuit wat jij gelooft. Dat is genoeg.